مقاله روابط میان استفاده از هوش مصنوعی در محل کار با پریشانی روان‌شناختی، تنهایی و رضایت از زندگی در میان بزرگسالان شاغل ایالات متحده

مشخصات مقاله  فهرست مطالب نمونه ترجمه مقاله انگلیسی سایت ناشر  خرید ترجمه مقالات مرتبط سفارش پروپوزال 

عنوان فارسی:

روابط میان استفاده از هوش مصنوعی در محل کار با پریشانی روان‌شناختی، تنهایی و رضایت از زندگی در میان بزرگسالان شاغل ایالات متحده

عنوان انگلیسی:

Associations of artificial intelligence use at work with psychological distress, loneliness, and life satisfaction among employed US adults

کد محصول: M2144

سال نشر: 2026

نام ناشر (پایگاه داده): الزویر

نام مجله:Preventive Medicine Reports

نوع مقاله: علمی پژوهشی (Research Article)

متغیر : دارد

فرضیه: ندارد

مدل مفهومی: ندارد

پرسشنامه : دارد (داخل متن)

تعداد صفحه انگلیسی: 8 صفحه PDF

تعداد صفحه ترجمه فارسی:   28 صفحه WORD

قیمت فایل ترجمه شده:  187000 تومان

برای دانلود رایگان مقاله انگلیسی بر روی دکمه ذیل کلیک نمایید

وضعیت ترجمه: این مقاله به صورت کامل ترجمه شده برای خرید ترجمه کامل مقاله بر روی دکمه ذیل کلیک نمایید (لینک دانلود بلافاصله بعد از خرید نمایش داده می شود)

مقالات مرتبط با این موضوع: برای مشاهده سایر مقالات مرتبط با این موضوع (با ترجمه و بدون ترجمه)  بر روی دکمه ذیل کلیک نمایید

چکیده

هدف: کمی‌سازی روابط بین استفاده از هوش مصنوعی در محل کار و بهزیستی روانی-‌اجتماعی در میان بزرگسالان شاغل در ایالات متحده.

روش‌ها: داده‌های مورد استفاده، بر اساس نظرسنجی «پالس» در خصوص روندها و چشم‌انداز خانوارها در ایالات متحده در مارس ۲۰۲۶ به دست آمد که نماینده جمعیت کشور بود. میزان استفاده از هوش مصنوعی در محل کار، بر اساس تعداد وظایف کاری متفاوتی که با کمک هوش مصنوعی انجام می‌شد، اندازه‌گیری شد. پیامدهای مورد بررسی شامل پریشانی روان‌شناختی، تنهایی و رضایت از زندگی بود. در تحلیل‌های رگرسیونی، ویژگی‌های جمعیت‌شناختی و اجتماعی، منطقه محل سکونت، نوع شغل و میزان دورکاری نیز در نظر گرفته شد.

نتایج: داده‌ها به 152 میلیون بزرگسال شاغل در ایالات متحده تعمیم یافتند که 51.7% از آنان در محل کار از هوش مصنوعی استفاده می‌کردند. رایج‌ترین وظیفه مرتبط با هوش مصنوعی «جست‌وجوی اطلاعات یا کمک فنی» (35.8%) بود و پس از آن «نامه نگاری اداری، مستندسازی یا دستورالعمل‌ها» (31.6%) قرار داشت. استفاده بیشتر از هوش مصنوعی در محل کار با رضایت بیشتر از زندگی (افزایش ۰.۱۱ واحد انحراف معیار، فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰.۰۶ تا ۰.۱۶) و شیوع بالاتر احساس تنهایی (aPR: ۱.۱۳، فاصله اطمینان ۹۵٪: ۱.۰۲ تا ۱.۲۵) همراه بود. ارتباط معناداری با پریشانی روان‌شناختی متوسط تا شدید مشاهده نشد.

نتیجه‌گیری‌: یافته‌ها شواهدی مبنی بر اینکه استفاده از هوش مصنوعی در محل کار با رضایت از زندگی و تنهایی مرتبط است، اما با پریشانی روان‌شناختی کلی ارتباط ندارد، ارائه می‌کنند. مطالعات طولی برای بررسی تأثیر افزایش استفاده از هوش مصنوعی در محل کار بر بهزیستی روانی‌اجتماعی کارکنان مورد نیاز است.

کلیدواژه‌ها: هوش مصنوعی مولد، ChatGPT ،Copilot ، اتوماسیون محیط کار، اتوماسیون وظایف، پریشانی روانشناختی، افسردگی، اضطراب، بهزیستی ذهنی، کارگران آمریکایی

Abstract: Objective: To quantify the associations between artificial intelligence use at work and psychosocial well-being among employed adults in the United States.

Methods: Nationally representative data come from the Household Trends and Outlook Pulse Survey (United States, March 2026). Artificial intelligence use at work was measured as the number of distinct assisted work tasks. Outcomes included psychological distress, loneliness, and life satisfaction. Regression models adjusted for sociodemographic characteristics, region of residence, occupation, and telework frequency.

Results: The data generalized to 152 million employed U.S. adults, with 51.7% using artificial intelligence at work. The most common artificial intelligence task was “searching for information or technical help” (35.8%), followed by “writing communications, documentation, or instructions” (31.6%). Greater artificial intelligence use at work was associated with greater life satisfaction (0.11 SD increase, 95% CI: 0.06, 0.16) and a higher prevalence of feeling lonely (aPR: 1.13, 95% CI: 1.02, 1.25). There was no significant association with moderate-to-severe psychological distress.

Conclusions: The findings provide evidence that artificial intelligence use at work is associated with life satisfaction and loneliness, but not with overall psychological distress. Longitudinal studies are needed to examine the impact of increasing artificial intelligence use at work on employee psychosocial well-being.

Keywords: Generative artificial intelligence, ChatGPT, Copilot, Workplace automation, Task automation, Mental distress, Depression, Anxiety, Subjective well-being, American workers

1. مقدمه

ابزارهای هوش مصنوعی، از جمله مدل‌های زبانی بزرگ، امروزه به بخشی از زندگی روزمره مردم در ایالات متحده و دیگر کشورهای جهان تبدیل شده‌اند (بیک و همکاران، 2026؛ پی. سونگ و همکاران، 2026). داده‌های اخیر ایالات متحده نشان می‌دهند که از هر چهار بزرگسال، یک نفر برای دریافت اطلاعات یا توصیه‌های مربوط به سلامت از یک ابزار یا چت‌بات هوش مصنوعی استفاده می‌کند (رینز و میز، 2026). با وجود استفاده رو به رشد از هوش مصنوعی برای جست‌وجوی اطلاعات سلامت، مطالعات اندکی رابطه بین استفاده از هوش مصنوعی و بهزیستی روانی‌اجتماعی را بررسی کرده‌اند (پرلیس و همکاران، 2026a، 2026b). یک مطالعه در سطح ملی نشان داد که استفاده بیشتر از هوش مصنوعی با علائم نامطلوب سلامت روان همراه بود و حدود نیمی از کاربران روزانه هوش مصنوعی گزارش کردند که در کنار استفاده شخصی، از آن برای کار نیز استفاده می‌کنند (پرلیس و همکاران، 2026b). با توجه به گسترش این ابزارها، این پرسش مطرح است که آیا استفاده از هوش مصنوعی در محیط کار نیز با پیامدهای مشابهی همراه است و آیا این ارتباط فقط به یک پیامد مربوط به سلامت روان محدود می‌شود یا می‌تواند طیف گسترده‌تری از وضعیت‌های روانی و اجتماعی را نیز شامل شود؛ وضعیت‌هایی که فناوری‌های مورد استفاده در محیط کار ممکن است بر آن‌ها تأثیر بگذارند…

1. Introduction Artificial intelligence tools, including large language models, have become part of everyday use in the United States (U.S.) and abroad (Bick et al., 2026; P. Song et al., 2026). Recent U.S. data show that one in four adults use an artificial intelligence tool or chatbot for health information or advice (Raynes and Maese, 2026). Despite the growing use of artificial intelligence to seek health information, few studies have examined the relationship between artificial intelligence use and psychosocial well-being (Perlis et al., 2026a, 2026b). One nationally representative study found that greater artificial intelligence use was associated with adverse mental health symptoms, with about half of daily artificial intelligence users reporting using it for work alongside personal use (Perlis et al., 2026b). Building on this foundation, an open question is whether these associations extend to artificial intelligence use embedded in paid work, and whether they generalize beyond a single mental health outcome to a broader range of psychosocial states that workplace technology could plausibly affect…

2.1. طرح مطالعه و جمعیت

این مطالعه از داده‌های سطح ملی بر اساس نظرسنجی «پالس» در خصوص روندها و چشم‌انداز خانوارها (HTOPS)  استفاده کرد که از 13 مارس تا 30 مارس 2026 با هدف اندازه‌گیری مسائل نوظهور اجتماعی و اقتصادی تأثیرگذار بر خانوارهای ایالات متحده اجرا شد (اداره سرشماری ایالات متحده، 2026). خانوارها به‌صورت تصادفی نمونه‌گیری شدند و از یک فرد در هر خانوار برای مشارکت دعوت شد. این مطالعه از دستورالعمل‌های تقویت گزارش‌دهی مطالعات مشاهده‌ای در همه‌گیرشناسی برای مطالعات مقطعی پیروی کرد (فون اِلم و همکاران، 2007)…

2.1. Study design and population This study used nationally representative data from the Household Trends and Outlook Pulse Survey (HTOPS), fielded from March 13 to March 30, 2026, to measure emergent social and economic issues impacting U.S. households (US Census Bureau, 2026). Households were randomly sampled, with one individual per household invited to participate. This study followed the Strengthening the Reporting of Observational Studies in Epidemiology guidelines for cross-sectional studies (von Elm et al., 2007)…

2.2. معیارها

پیامدهای موردنظر شامل پریشانی روان‌شناختی، تنهایی و رضایت از زندگی بودند. پرسشنامه سلامت بیمار-4، پریشانی روان‌شناختی را اندازه‌گیری کرد (کرونکه و همکاران، 2009). با استفاده از یک مقیاس چهاردرجه‌ای از 0 (اصلاً) تا 3 (تقریباً هر روز)، از شرکت‌کنندگان خواسته شد مشخص کنند طی دو هفته گذشته با چه فراوانی (الف) احساس عصبی بودن، اضطراب یا بی‌قراری داشته‌اند، (ب) قادر به متوقف کردن یا کنترل نگرانی‌های خود نبوده‌اند، (ج) علاقه یا لذت اندکی در انجام کارها داشته‌اند، و (د) احساس ناراحتی، افسردگی یا ناامیدی داشته‌اند. پاسخ‌ها با یکدیگر جمع شدند (آلفای کرونباخ = 0.86) و سپس به پریشانی روان‌شناختی متوسط تا شدید (نمرات 6 تا 12) و پریشانی روان‌شناختی غیرمعنادار تا خفیف (نمرات 0 تا 5) تبدیل شدند (کرونکه و همکاران، 2009). تنهایی با استفاده از یک گویه ارزیابی شد: «هر چند وقت یک‌بار احساس تنهایی می‌کنید؟» گزینه‌های پاسخ به همیشه/معمولاً/گاهی و به‌ندرت/هرگز طبقه‌بندی شدند (بروس و همکاران، 2024). رضایت از زندگی با استفاده از مقیاس پاسخ‌دهی 10-نقطه‌ای از 0 (اصلاً راضی نیستم) تا 10 (کاملاً راضی هستم) در پاسخ به سؤال زیر اندازه‌گیری شد: «در مجموع، این روزها تا چه اندازه از زندگی به‌طور کلی راضی هستید؟» رضایت از زندگی استانداردسازی شد تا میانگین = 0 و انحراف معیار = 1 داشته باشد…

2.2. Measures The outcomes of interest were psychological distress, loneliness, and life satisfaction. The Patient Health Questionnaire-4 measured psychological distress (Kroenke et al., 2009). Using a four-point scale from 0 (not at all) to 3 (nearly every day), participants rated how often in the past two weeks they were (a) feeling nervous, anxious, or on edge, (b) not being able to stop or control worrying, (c) having little interest or pleasure in doing things, and (d) feeling down, depressed, or hopeless. Responses were summed (Cronbach’s α = 0.86) and then dichotomized into moderate-to-severe psychological distress (scores 6 to 12) and nosignificant- to-mild psychological distress (scores 0 to 5) (Kroenke et al., 2009). Loneliness was assessed using one item: “How often do you feel lonely?” Response options were classified as always/usually/ sometimes and rarely/never (Bruss et al., 2024). Life satisfaction was measured using a 10-point response scale from 0 (not satisfied at all) to 10 (completely satisfied) as the answer to the following question: “Overall how satisfied are you with life as a whole these days?” Life satisfaction was standardized to have mean = 0 and standard deviation (SD) = 1…

4. بحث

ما روابط بین استفاده از هوش مصنوعی در محل کار و پیامدهای بهزیستی روانی‌اجتماعی را در میان یک نمونه از بزرگسالان شاغل در ایالات متحده در سطح ملی بررسی کردیم. در راستای فرضیه مسیر افزایش بهره‌وری ، استفاده بیشتر از هوش مصنوعی در محل کار پس از تعدیل برای ویژگی‌های جمعیت‌شناختی، وضعیت اجتماعی ـ اقتصادی، منطقه محل سکونت، نوع شغل و فراوانی دورکاری، به‌طور معناداری با رضایت بیشتر از زندگی مرتبط بود. همچنین، در راستای فرضیه مسیر جایگزینی تعاملات بین‌فردی ، استفاده بیشتر از هوش مصنوعی در محل کار به‌طور معناداری با شیوع بالاتر احساس تنهایی مرتبط بود. ما هیچ شواهدی از ارتباط بین استفاده از هوش مصنوعی در محل کار و پریشانی روان‌شناختی متوسط تا شدید پیدا نکردیم، که از فرضیه مسیر تشدید فشار کاری حمایت نمی‌کند و با یافته‌های خنثی حاصل از یک شبیه‌سازی اخیر کارآزمایی هدفمند سازگار است (پرلیس و همکاران، 2026a). در مجموع، این یافته‌ها به ادبیات رو به رشد درباره استفاده از هوش مصنوعی و سلامت می‌افزایند (پرلیس و همکاران، 2026a، 2026b) و شواهدی برای کمک به طراحی مطالعات طولی آینده فراهم می‌کنند…

4. Discussion We examined associations between artificial intelligence use at work and psychosocial well-being outcomes among a nationally representative sample of employed U.S. adults. Consistent with the hypothesized productivity pathway, greater artificial intelligence use at work was significantly associated with higher life satisfaction after adjusting for demographic characteristics, SES, region of residence, occupation type, and telework frequency. Consistent with the hypothesized interpersonaldisplacement pathway, greater artificial intelligence use at work was also significantly associated with a higher prevalence of feeling lonely. We found no evidence of an association between artificial intelligence use at work and moderate-to-severe psychological distress, which does not support the hypothesized work-intensification pathway and is consistent with null findings from a recent target trial emulation (Perlis et al., 2026a). Collectively, these findings add to the growing literature on artificial intelligence use and health (Perlis et al., 2026a, 2026b) and provide evidence to inform future longitudinal studies…

5. نتیجه‌گیری‌

نتایج این مطالعه درباره بزرگسالان شاغل در ایالات متحده نشان می‌دهند که استفاده از هوش مصنوعی در محل کار هم با رضایت از زندگی و هم با تنهایی مرتبط است، اما با پریشانی روان‌شناختی کلی ارتباط ندارد. یافته‌ها با این ایده سازگار هستند که استفاده از هوش مصنوعی در محل کار ممکن است بهره‌وری را افزایش دهد و تعاملات با سایر کارکنان را کاهش دهد، اما ممکن است به تشدید کار و خستگی منجر نشود. رضایت از زندگی، تنهایی و پریشانی روان‌شناختی مفاهیمی مرتبط هستند، اما به نظر می‌رسد ابعاد متفاوتی از بهزیستی روانی‌اجتماعی را دربرمی‌گیرند. یافته مربوط به احساس تنهایی با این احتمال سازگار است، که استفاده از هوش مصنوعی در محل کار ممکن است باعث کاهش تعاملات غیررسمی و بین‌فردی در محیط کار شود؛ اثری که فراتر از دورکاری است. از آنجا که بهره‌وری، جایگزینی تعاملات بین‌فردی و تشدید فشار کاری در این مطالعه مستقیماً اندازه‌گیری نشده‌اند، این سازوکار را باید یک تفسیر محتمل در نظر گرفت، نه یک مسیر اثبات‌شده. مطالعات طولی که معیارهای مستقیم تعامل اجتماعی در محیط کار و شدت کار را دربرگیرند، برای آزمون این تفسیر و روشن کردن رابطه دقیق بین افزایش استفاده از هوش مصنوعی در محل کار و بهزیستی روانی‌اجتماعی بزرگسالان شاغل مورد نیاز هستند.

5. Conclusions The results from this study of employed U.S. adults suggest that artificial intelligence use at work is associated with both life satisfaction and loneliness, but not with overall psychological distress. The findings are consistent with the idea that artificial intelligence use at work may enhance productivity and reduce interactions with other workers, but may not lead to work intensification and fatigue. Life satisfaction, loneliness, and psychological distress are related concepts, but seem to capture different dimensions of psychosocial well-being. The loneliness finding is consistent with, though does not demonstrate, a broader displacement of informal interpersonal workplace exchange associated with artificial intelligence use at work that goes beyond telework. Because productivity, interpersonal displacement, and work intensification were not measured in this study, this mechanism should be treated as a plausible interpretation rather than an established pathway. Longitudinal studies incorporating direct measures of workplace social interaction and work intensity are needed to test this interpretation, and to clarify the precise relationship between increasing artificial intelligence use at work and the psychosocial well-being of employed adults…