خانه / مقالات انگلیسی با ترجمه / حسابداری و اقتصاد / مقاله انگلیسی با ترجمه ساختار سرمایه در صنعت گردشگری : نقش استراتژی دارایی سبک و استراتژی هزینه گرا

مقاله انگلیسی با ترجمه ساختار سرمایه در صنعت گردشگری : نقش استراتژی دارایی سبک و استراتژی هزینه گرا

مقالات مرتبط با این موضوع
مقالات حسابداری

مقالات رشته اقتصاد

مقالات مدیریت مالی

مقالات مدیریت گردشگری

مقالات ساختار سرمایه

مقالات مدیریت درآمد

مقالات مدیریت سهام

دانلود رایگان مقاله بیس انگلیسی 

خرید و دانلود ترجمه ی مقاله انگلیسی

کد محصول: H377

قیمت فایل ترجمه شده: ۳۵۰۰۰ تومان

تعداد صفحه انگلیسی: ۱۰

سال نشر: ۲۰۱۹

تعداد صفحه ترجمه فارسی:  ۳۱ صفحه WORD

عنوان فارسی:

مقاله انگلیسی حسابداری ۲۰۱۹ : ساختار سرمایه در صنعت گردشگری : نقش استراتژی دارایی سبک و استراتژی هزینه گرا

عنوان انگلیسی:

Capital structure in the hospitality industry: The role of the asset-light and fee-oriented strategy

چکیده فارسی:

استراتژی دارایی سبک و استراتژی هزینه گرا (ALFO)، که ریسک را کاهش می دهد و رشد شرکت را با حداقل سرمایه گذاری تسهیل می کند، از سوی متخصصان صنعت و محققان دانشگاهی به ویژه در بخش خدماتی مانند صنعت گردشگری به طور چشم گیری مورد توجه قرار گرفته است.

ما به صورت تجربی به بررسی چگونگی استفاده از ALFO و نحوه ارتباط آن با ساختار سرمایه(یعنی نسبت بدهی و سرمایه گذاری سهام) در شرکت های گردشگری می پردازیم. با استفاده از مشاهدات نمونه ای از ۹۸۲ شرکت- سال، در طول دوره ۲۰۰۲ تا ۲۰۱۶، دریافتیم که ALFO به طور گسترده ای توسط صنعت گردشگری مورد استفاده قرار می گیرد و انتظار می رود که نسبت هزینه به درآمد و میزان فرانشیز(واگذاری حق امتیاز) افزایش یابد، در حالی که توانایی سرمایه گذاری و شدت سرمایه کاهش یافته است. جالب توجه است، اگر چه ALFO رابطه ی مثبتی با نسبت بدهی بلند مدت شرکت های گردشگری دارد ، تجزیه و تحلیل های بخش بخش ما نشان می دهد که این رابطه تنها در بخش رستوران، نه در بخش هتل قابل توجه است. مطالعه ما با شناسایی یک متغیر مهم صنعتی که بر ساختار سرمایه شرکت های گردشگری تاثیر می گذارد، به ادبیات کمک می کند.

مقدمه

روندی که چندین سال قبل در خصوص شرکت های گردشگری آغاز شده است به مدل “کسب و کار مبتنی بر هزینه بسیار”، تغییر نموده، که به عنوان استراتژی هزینه گرا و دارایی سبک مورد اشاره قرار می گیرد، که در حال حاضر به وضوح به عنوان استراتژی غالب مورد استفاده قرار میگیرد. مشابه با استراتژی دارایی سبک به کار رفته توسط دیگر صنایع که باعث می شود شرکت ها تجهیزات و کارخانه ها را رها کنند  و بر روی  توسعه ی دارایی های ناملموس که بسیار سود آور هستند تمرکز کنند (لین  و هوانگ ، ۲۰۱۱؛ لیو ،۲۰۱۱)، استراتژی ALFO موجب می شود شرکت های گردشگری تملک کمتری بر هتل یا رستوران داشته باشند و در عوض در دارایی های مبتنی بر فناوری و وفاداری با استفاه از قراردادهای مدیریت و حق امتیاز سرمایه گذاری کنند. یعنی، آنچه که ALFO را از دیگر انواع استراتژی های دارایی سبک متمایز می سازد این است که باعث می شود شرکت های گردشگری درآمد قابل ملاحظه ای را با توجه به درآمد های حاصل از مدیریت و حق امتیاز برگرفته از تاسیس موسساتی که متعلق به شرکت نیستند تولید نمایند. به عنوان نمونه رواج ALFO، ماریوت و هیلتون، دو شرکت هتل دار مهم در جهان، در آخرین گزارشات سالانه خود به وضوح اعلام می نمایند که از استراتژی دارایی سبک پیروی می نمایند و بر کسب و کار مبتنی بر هزینه برای توسعه مستمر تکیه دارند (سهام جهانی هیلتون، ۲۰۱۸).

در قرار داد حق امتیاز، امتیاز دهنده ، هزینه اولیه و حق امتیاز مستمر را از امتیاز گیرنده  در ازای اعطای مجوز استفاده از نام تجاری و فرآیندهای عملیاتی ،دریافت می نماید (کمبز ، کچن  و شورت ،۲۰۱۱ب). در حالی که تمامی شرکت های گردشگری حق امتیاز را انتخاب نمی نمایند، شرکت هایی که حق امتیاز ارائه می کنند برخی اوقات تا ۱۰۰ درصد از  کل واحدهای خود را به صورت حق امتیاز واگذار میکنند (گروه تجاری Dunkin).

Abstract

An asset-light and fee-oriented strategy (ALFO), which reduces risk and facilitates firm growth with minimum capital investment, has increasingly gained attention from industry practitioners and academic scholars alike, especially in the service sector like the hospitality industry. We empirically examine how ALFO is employed and how it is related to the capital structure, i.e. the proportion of debt and equity financing, in hospitality firms.

Using a sample of 982 firm-year observations over the period 2002–۲۰۱۶, we find that ALFO is widely used by the hospitality industry, and as expected, the fee-income ratio and the degree of franchising have increased, while asset tangibility and capital intensity have decreased. Interestingly, although ALFO is positively related to long-term debt ratios of hospitality firms, our sub-sector analyses indicate that the relationship is only significant in the restaurant sector and not in the hotel sector. Our study contributes to the literature by identifying an important industry-specific variable that affects the capital structure of hospitality firms.

Introduction

The trend that began a few years ago of hospitality firms shifting to a more fee-driven business model, referred to as an asset-light and feeoriented strategy (ALFO), has now clearly emerged as a dominant strategy. Similar to the asset-light strategy employed by other industries (e.g., the telephone communications industry and the semiconductor industry) that enable firms to give up plants and facilities to focus on developing intangible assets that are more profitable (Lin & Huang, 2011; Liou, 2011), an ALFO strategy enables hospitality firms to own fewer (or no) hotel or restaurant properties and invest more in technology and loyalty-based assets using franchising and management contracts.

That is, what differentiates ALFO from other types of assetlight strategies is that it allows hospitality firms to generate sizable income from franchising and management fees collected from establishments that are not owned by the company. As an example of the prevalence of ALFO, Marriott and Hilton, two of the major hotel companies in the world, have clearly stated in their latest annual reports that they follow an asset-light strategy (Marriott International Inc., 2018) and rely on the fee-based business for continued expansion (Hilton Worldwide Holdings Inc., 2018).

In a franchise agreement, the franchisor receives an initial fee and ongoing royalties from the franchisee by providing the franchisee the right to use its brand name and operating process (Combs, Ketchen, & Short, 2011b). While not all hospitality firms choose to franchise, firms that do franchise sometimes operate up to 100% of their total units through franchisees (e.g., Dunkin’ Brands Group, Inc.).